Okunma
			50

         Gözlerini üzerime dikmis yüzünde gülümseme bana dogru ilerliyordu. " Merhaba" dedi O dakikalarda bu kelimenin hayatimi ne denli degistirecegini tahmin edemezdim. 2 yildir arkadasligimiz devam ediyordu. Findik kabugunu dolduramayacak bir sebepten bilmem kaçinci kez ayrilmistik.

        Bana inat olsun diye arkadaslarimdan birine çikma teklif etmisti. Aylardan sonra beni bir cafeye davet ettiginde her seyden habersiz barismak için çagirdigini düsünerek gittim. Saatler boyu flörtünden bahsetti. Sahte gülümsemeler takiliyor, gözümün önüne düsen göz yaslarimi engellemeye çalisiyordum. Artik gücüm tükenmisti. Hizla ayaga kalktim. O da hizla kalkti, kolumu tuttu ve gitmeme izin vermedi. Beni deliler gibi sevdigini söylediginde etrafimdaki merakli gözlere aldirmadan hiçkiriklarla aglamaya basladim. En kisa zamanda diger kiza her seyi anlatip ayrilacakti.

        Bu olaydan sonra 2 hafta geçti. Beni hiç aramadi acaba o kizi mi tercih etmisti. Bir telefon kulübesinden onu aradim. Karsimdaki ses onun trafik kazasi geçirdigini yogun bakimda oldugunu söylüyordu. Ona " senin için döktügüm her damla gözyasinin cezasini umarim çekersin" demistim. Ama böyle olsun istememistim. Bu kez onu tamamen kaybetme korkusundan agliyordum. Ankara'^da bir hastanedeydi. Doktorlar yasamasi için sans vermiyordu. Cenaze islemleri baslamisti. Tabutuna konulacak yakaya takilacak fotograflar hazirlanmisti. Es dost hastane kapisinda bekliyordu. Bu bekleyis üç ayi tamamlamisti. Doktorlar anneyi hastanin yasam destek ünitelerinden çikarilmasi için ikna etmeye çalisiyordu. Çünkü onlara göre yasasa bile eski saglikli günlerine dönemeyecekti. Anne kararliydi son nefesine kadar yaninda olacakti. Günlerce yanindan ayrilmadan onunla konustu. Ellerini tutmus yine gelecekten söz ederken parmaklarini kipirdatarak oglunun tepki verdigini fördü. Sevinçten hastane koridorlarinda kahkahalar atiyordu. Doktorlarin " Olmaz" dedigini ana-ogul basarmisti.

        2 yil olmustu onu bu süre içerisinde hiç görmemistim. Bu süre içerisinde onu hiç görmemistim. Simdi karsimdaydi, çok degismisti. Bazi zamanlar beni çileden çikartiyordu, ona katlanamiyordum. Psikolojik tedavi görüyordu. Yine bir ayrilik zamaniydi telefonda evlenme teklifinde bulundugunda ciddiye almamistim. Israrla kendisini görmeye gelmemi istiyordu, yine bir ameliyat geçirmisti. Ziyarete gittigimde evlenme teklifini yineledi. Hayatimizin 3 yilini bu kaza yüzünden kaybetmistik. Artik baska vakit kaybetmenin bir anlami yoktu.